mythink

ร่วมสมัย...

posted on 14 Dec 2009 18:26 by catone in mythink

 ทำโปรเจค ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย ล้านนา

 เลยแอบอู้มาโพส

 

ภาพ ปู่ม่าน ย่าม่าน หลังประตูวัด 

ถือเป็นการแอบทำเล็กๆ น้อยๆ นิดๆ หน่อยๆ ของช่าง

เพราะสมัยนั้น วัดไม่นิยมให้วาดรูปของหนุ่ม-สาว ทางโลก

แสดงว่าช่างแอบทำ

ภาพนี้จัดเป็ฯมาสเตอร์พีซ ของ ศิลปะ จิตรกรรมล้านนาเลยทีเดียว 

 

อืมมม  นี้เป็นภาพที่ศิลปิน ดึงเอาเนื้อหาเก่าๆ มาใช้

ดูน่ารักพิลึกดีนะ 

..

...

...

..

นี่ก็ร่วมสมัย?

(ขุดงานเก่ามาโชว์)

 

 

ทิ้งท้าย

เล่นoc กับสุดที่love  (หุหุ)

 

 ร่วมสมัยมะตัวเอง (โดนตบ)

 

ส่วนเรื่อง oc โปรแกรมที่ทำให้เราวาดภาพออนไลน์ได้ มีเพื่อนชวนเล่นหลายคนละ

แต่คนที่ชวนเราเล่น ในเวลาที่เน็ตเราใช้การได้ คือ ท่านback หรือ ท่านอัล

 ตามลิงค์ข้างล่างเลยเด้อ

http://ultimatewp.exteen.com/20091213/open-canvas

อืมม มีอัดวีดิโอไว้ด้วย

 นีี่ภาพที่วาดกัน 3 คน

 

  ซ้ายท่านTos      กลางข้าพเจ้า   ขวาท่านback (อัล) 

 

edit @ 22 Dec 2009 12:07:06 by คาโตเน่

เข้าใจละ....ฮาริมะ

posted on 10 Dec 2009 04:07 by catone in mythink

เมื่อกี้เปิดอ่านforward mail

มีเพื่อนคนนึงส่งรูปเค้ก น่ากินๆ มาให้ดู

แล้วเพื่อนอีกคนนึง ก็ส่งภาพดอย สวยๆมาให้ดู

 

ถ้าเป็นแต่ก่อนคงลบเมลทิ้งไป  

เพราะแม้จะสวยงาม แต่มันไม่ค่อยมีความหมาย 

 

 แต่ตอนนี้ 

  ทforward mail  ...ทำให้นึกถึงฉากนึงของschool rumble

 เมื่อยาตุโมะ เด็กสาว

ถามฮาริมะ ชายหนุ่ม(บ้าๆบอๆ)ที่หลงรักพี่สาวของยาคุโมะ

"การที่ชายหญิงคบหากัน มันเป็นยังไงคะ "  

เด็กสาวถามขึ้น ขณะกำลังนั่งช่วยงานวาดการ์ตูนของชายหนุ่ม 

 

บางที เรื่องแบบนี้ก็ยากจะเข้าใจ ยากจะอธิบาย  

และ..ถ้าเป็นเด็กสาวจากการ์ตูนรักๆ เรื่องอื่นถามคำถามนี้ขึ้น 

คงเป็นการใส่บทพูด เพื่อสร้างบรรยากาศ

.. 

แต่พอเป็นคาแรกเตอร์นี้ ยาคุโมะ  

ทำให้คำถามดูลึกซึ้งมากกว่าที่เคยเป็น 

..

มิช้า ชายหนุ่มเ่อยขึ้น

"ฉันก็ไม่ค่อยจะเข้าใจหรอกนะ แต่ยกตัวอยางแบบว่า

ขี่จักรยานไปด้วยกันเลียบชายหาดตอนเช้า แล้วเห็นพระอาทิตย์ขึ้น 

กินอาหารอร่อยๆ ด้วยกัน

ดูหนังสนุกๆด้วยกัน.....

มีประสบการณ์หลายๆอย่างด้วยกัน

ต้องการให้ใครสักคนรู้ถึงความรู้สึกเราตอนนั้น " 

 ....

...

...

..

.. 

งืม  thesis เสร็จแล้วไปเที่ยวที่ไกลๆดีกว่า 

edit @ 22 Dec 2009 12:07:24 by คาโตเน่

กอด

posted on 26 Nov 2009 23:55 by catone in mythink

วันนี้อาจเป็นวันหนึ่ง ที่ไม่ต่างจากวันอื่นๆ

ไม่ได้พิเศษอะไร 

.. 

..

.. 

มันเหมาะสมที่จะเป็นวันที่นักกวีไร้ชื่อ

จะแต่งบทกวีนอกรีต

 ..

.. 

เพื่อเฉลิมฉลองความรู้สึกรัก

รักในความเป็นมนุษย์ 

และปลอบประโลมคนเหงาที่เผอิญผ่านมาอ่าน

 ..

.. 

 7 บรรทัดแห่งความมึนงง

เยิ่นเย้อมากไป สำหรับนักตรรกะ

ใส่อารมณ์น้อยเกินกว่าจะเรียกตัวเอง ว่าศิลปิน............ ว่ากวี .......

ระหว่างบรรทัดคือจุดไข่ปลาเหงาๆ

เพื่อไม่ให้ความรู้สึก ส่งผ่านถึงคุณเร็วเกินไป  

..

..

..

..

.. 

 บทกวี ถูกร่ายตั้งแต่บรรทัดแรก......แบบอ่อนหัด

และนักกวี เริ่มเก้อเขิน ที่จะพิมพ์อะไรต่อไปอีก

..

..

สูดหายใจเข้าลึกๆ

นึกถึงความรู้สึกที่ซื่อตรงต่อตัวเอง

แล้วบอกออกมา  

ใช่แล้ว....

.. 

วันนี้เป็นวันที่

ไม่ดี .....ไม่ร้าย

ไม่อ่อนแอเกินเหตุ ....ไม่หยิ่งทะนงเกินตัว

ไม่เศร้า .....ไม่สุข มากเกินไป

..

.. 

วันที่รู้สึกว่า โลกสวยงามและโหดร้ายในอัตราส่วนเท่าๆกัน

วันที่เหมาะจะบอกกับคนที่อ่อนล้า อย่างตรงไปตรงมาว่า

 

 

"จงเข้มแข็งขึ้นเถอะนะ  โลกเป็นของมันแบบนี้แหละ"

..

...

...

...

... 

วันนี้

วันที่ ฉันเข้มแข็งและและอ่อนโยนพอที่จะกอดเธอไว้

..

..

.. 

 

edit @ 27 Nov 2009 00:11:44 by คาโตเน่

edit @ 7 Dec 2009 18:34:52 by คาโตเน่

คราวนี้นึกเรื่องที่อยากเขียนบล็อคออกแล้ว

เลยมาอัพ

ก่อนจะบ่น ขอตอบคำถามรุ่นพี่ รุ่นน้องก่อน

 
จากภาพนี้ ที่โพสไปเอนทรี ที่แล้ว
 

 

 

สวยดีพี่ ชอบสี 
มีข้อสงสัยว่า ตัวหมากนี่พี่ตัดต่อส่วนนึงรึป่าว 
อีกอย่างคือสังเกตว่ายุคหลังพี่จะลงสีแนวนี้ตลอด เหมือนจู่ๆก็อัพเลเวลมาแนวนี้ ว้อทแฮพเพน

 

#3 สงสัยคล้ายกันเพราะความแตกของภาพลายตัวหมากไหมนะ ที่เหมือนเอามาอีกที 

แต่ทั้งนี้ไม่ใช่ประเด็นหลัก 
เพราะเราว่าภาพนี้มันก็สวยลงตัวแล้วเนี่ย 
ชอบการใช้สีเป็นพิเศษเลยล่ะ 
เทคนิคสีดูมืออาชีพและพร้อมใช้งานจริงแล้ว 
(
นึกถึงตัวเองที่ยังเสียเวลาจับหลักการลงCG ในการทำงานจริงเลย) 

แล้วก็ทำไมอยู่ๆงานมาเป็นแนวเนี้ยบขึ้นจากปีก่อนเหมือนสับสวิตซ์เลยแฮะหรือนี่คือการทดลองอะไรใหม่ ๆ เช่นกัน 

 

 

..

.. 

ไม่แน่ใจว่าเก่งพอที่จะทำ Howto มั้ย(แต่ก็เคย เสร่อทำมาแล้วล่ะนะ)

เลยเอา howto ของการทำงาน มาอธิบายแบบย่อๆ

  

ส่วนเรื่องที่อัพเลเวล ก็รู้สึกว่าเป็นคำชมอ่ะนะ (โค้งขอบคุณคุณรุ่นน้องกับรุ่นพี่มากๆ)

ความจริง ก็คือ เรา ลด-ละ-เลิก การเผาน่ะ

ก็ไม่รู้จะทำไปได้ตลอดลอดฝั่งมั้ยน่ะนะ

แต่เคยทำงานแล้ว ไม่ว่างานภาพ งานเอกสาร งานนู้น งานนี้

โดนติเรื่อง ความไม่เรียบร้อย หลายครั้ง

เลยรู้สึกว่า ต้องแก้ไขซะแล้ว (แต่ก็นะ การทำงานเนี้ยบๆ เป็นอะไรที่ยากจัง  orz) 

 

 

..........................................................................................................................

 สายตาที่เย็นชา....สายตาที่เที่ยงธรรม

 

1.

 

เมื่อเดือนที่แล้วไปค้างบ้านเพื่อน เพื่อนชวนดูเรื่อง God father

ที่จะเอามาฉายซ้ำในเคเบิลทีวี  

หนังในตำนานอันเป็นต้นแบบประโยคยอดฮิต

..

.. 

"มันเป็นธุรกิจ"

..

.. 

วลีนี้ถูกใช้บ่อยครั้ง เวลามีการหักหลังของพวกพ้อง (และคนที่ใช้มักเป็นคนที่ทรยศตัวเอก)

ใช่  ทุกอย่างที่สับสน ซ่อนเงื่อน จะกลายเป็นเรื่องเข้าใจได้ง่ายทันที

ถ้าบอกว่า มันเป็นเรื่องของปากท้อง

ประมาณว่า "ข้าไม่ได้เกลียดเอ็งนะ" แต่จำเป็นต้องทำ อะไรเทือกนั้น

และวัฒนธรรมตะวันตก นั้นแตกต่างจาก ตะวันออก

ตรงจุดนี้ เรามองว่าพวกฝรั่ง ถือเรื่อง "น้ำใจ"และ "เล่นพวก" น้อยกว่าทางเอเชีย

ในขณะเดียวกันอาการ "แค้นฝังหุ่น" ก็น้อยกว่า  

คนที่เคยขัดแย้งกัน กลับมารวมมือกันได้ง่ายกว่า

ก็เพราะ "มันเป็นเรื่องของธุรกิจ" น่ะสิ

........................

"การยิงกัน  เป็นการทำงาน  เหมือนพนักงานบริษัททำเอกสาร เหมือนแกตื่นมาแล้ววาดรูป"

เพื่อนเล่าเรื่อง Godfather ให้ฟัง

แม้ God father จะเป็นต้นแบบ ของเรื่องเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้

และเรื่องแนวเจ้าพ่อ หรือ แนว "แก็งสเตอร์"  

ที่ออกมาขายความรุนแรงและเสริมความเท่มากมายในภายหลัง

แต่เอาเข้าจริง หนังเรื่อง God father นี้เรียบง่าย และดูเรียลมาก

เรื่องเกิดขึ้นในยุโรป แถวๆ อิตาลี  

"พวกเจ้าพ่อจริงๆ คงไม่ได้ยิงกันเพราะอยากจะเท่หรอก" เพื่อนบอก

ฉากที่พระเอกของเรื่อง เรียนรู้การใช้ปืน ไม่ต่างอะไรกับ การที่เราเรียนรู้การใช้เม้าท์ปากกา

เป็นธรรมชาติ เป็นเรื่องธรรมดา เป็นเรื่องของปากท้อง

ก็อย่างที่ว่า   .................."มันเป็นธุรกิจ" 

 

2.

เราสนใจการเมืองมาตั้งแต่ ประถม แต่ก็เป็นการรับรู้แบบ งูๆปลาๆ

เพราะเราชอบประวัติศาสตร์ ชอบเรื่องวัฒนธรรม

แต่ทุกครั้งที่ไปอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ เพื่อทำความเข้าใจสายธารประวัติศาสตร์ เราจะพบกับ

 

ปรัชญา-ศาสนา ในยุคนั้นๆ

ศิลปะ ในยุคนั้นๆ

และ การเมือง ในยุคนั้นๆ 

 

การเมืองและประวัติศาสตร์ถูกอ้างอิง ถึงกันอย่างแยกไม่ออก

ปรัชญา-ศาสนา-ความเชื่อ  บ่มเพาะเป็นแนวคิดทางการเมือง

กรณีคลั่งชาติ แบบเยอรมัน จนเกิดการล้างเผ่าพันธุ์ยิว

หรือ อาการเหยียดผิวของฝรั่ง

การพยายามสร้างรัฐไทย ของจอมพล ป.พิบูลสงคราม กับการเชิดชูกษัตริย์ไทยครั้งสมัยรบกับพม่า 

(ทั้งที่ตอนนั้น ยังไม่มีประเทศไทย มีแต่อยุธยา กับประเทศราช) 

หลายครั้งความเชื่อ ถูกเอามาใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง 

 

ศิลปะกระแสหลัก ก็ถูกเอามาใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองเช่นกัน

ทั้งผู้มีอำนาจในขณะนั้น และผู้ที่อยู่ฝ่ายตรงข้าม

สะท้อนออกมาในงานศิลปะ 

 

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=birdwithnolegs&month=06-2009&date=20&group=8&gblog=7

 

 

10 ปีที่แล้ว ตอนที่รู้สึกว่าข้อมูลข่าวสารยังไม่ถูกส่งผ่านไปมาในอินเตอร์เน็ตมากนัก

และสมัยที่ "ไอทีวี" ยังเป็นช่องน้องใหม่ ไฟแรง

นำเสนอ ข้อมูลที่เราหาไม่ได้จากช่องสาธารณะอื่นๆ

รายการย้อนรอย ได้นำเหตุการณ์ย้อนหลัง กรณี 14 ตุลา 2516

และ 6 ตุลา 2519 มาฉาย

ภาพความโหดร้าย และ เนื้อหา ถูกนำเสนอ

เมื่อเจอภาพสุดจะคลาสลิก

 

(เข้าไปดูเพิ่มได้ที่นี่) 

http://www.youtube.com/watch?v=H30RniAgtHY (ดูต่อ แต่ดูแล้วอย่าพึ่งงง) 

..........อะไรทำให้คนเราโหดได้ขนาดนี้?

มาถึงตอนนี้ ก็มานั่งคิด

สงครามระหว่าง 2 ประเทศ กับสงครามกลางเมือง อะไร เลวร้ายกว่ากัน

อย่างแรก 2 รัฐ ขัดผลประโยชน์กัน อย่างหลังเป็นการขัดผลประโยชน์ ภายในรัฐ

 

 

 

3. 

 

ช่วงนี้ติดรายการวิทยุ 96.5 FM ช่วงอาจารย์ วีระ  ธีรภัทร  ช่วง บ่าย 2-4โมง  

ใครไม่ว่างฟัง ไปหาฟังย้อนหลังได้ ที่ด้านล่าง

 http://radio.mcot.net/fm965/programView.php?cliptype=218

อาจารย์แกเป็นคอเศรษฐกิจ จึงต้องอัพเดธข่าวการเมืองตามไปด้วย

ชอบที่จะฟังแกอัพเดธข่าวการเมืองในมุมมองของนักเศรษฐศาสตร์

เพราะตรงไปตรงมา ไม่เยิ่นเย้อ ไม่ใส่ความคิดที่วุ่นวายของสีๆทั้งหลายลงไป

มองที่ภาคเศรษฐกิจเป็นตัวยืนพื้น

........................................................................................................................ 

จุดเด่นอีกประการ ของอาจารย์วีระคือ การรับโทรศัพท์จากทางบ้าน

และการให้คำตอบที่ค่อนข้าง "ดุดัน" จนในบ้านครั้งกลายเป็น "ด่าคนที่โทรมา"

บุคลิกนี้ของอาจารย์ ทำให้มีทั้งคนรักมาก และเกลียดมาก

แต่ที่มากที่สุดคือคนฟังที่ ซึนเดเระ(แบบตู)  คือ "ฟังนะ แต่ไม่แสดงออก" (ฮา)

..

..

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ที่อาจารย์วีระ แกเปิดสายสัมภาษณ์ อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์

ไทยรบพม่า-พม่ารบไทย

เป็นการตีความประวัติศาสตร์การรบพุ่งกับพม่า ในมุมมอง 2 ด้าน

คือ ทั้งจากพงศาวดารไทย และ พงศาวดารพม่า

เป็นการเปิดมุมมองใหม่ๆ ให้กับเราๆ ที่คุ้นเคยกับ "ประวัติศาสตร์ด้านเดียว"

จากที่แบบเรียนบังคับ เพื่อหวังผลทางชาตินิยม(?)

หลังจากการสัมภาษณ์ครั้งนั้น มีคนทางบ้านโทรศัพท์มาถามในรายการ 

.. 

..

"ทำไมพม่าต้องทำสงครามกับเราด้วยครับ อาจารย์?"

.. 

คำตอบของอาจารย์แก น่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง 

.. 

.. 

"สงครามคือการลงทุนอย่างหนึ่ง" 

 แกพูดว่าในอดีต อยากได้ของของใคร ก็ต้อง ปล้นเอา

เพราะระบบการค้าขายไม่ได้แพร่หลายเหมือนในปัจจุบัน 

สงครามในอดีต ไม่ได้ทำไปเพื่อชื่อเสียงหรือเกียรติยศอะไรทั้งสิ้น

สงคราม คือ การปล้น ของรัฐหนึ่งๆ ที่อยากได้อะไรบางอย่าง จากอีกรัฐ หนึ่ง

อะไรที่ว่า ก็อาจเป็น

ทรัพยกรธรรมชาติ ทรัพยากรแรงคน(คน)

พม่ารบไทย คือการรบที่กษัตริย์พม่า ลงทุนทำ

ไทยรบพม่า(?)   คือการรบที่ กษัตริย์อยุธยา ลองทำดูบ้าง

มีทั้งคุ้ม และไม่คุ้ม

 

4.

"นักการเมือง ล้วนเลวทุกคน"

ประโยคที่ฟังแล้ว พาลให้เบื่อการเมืองหนักขึ้น

เพราะมีหลายคนปรามาสว่า นักการเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นักการเมืองไทย

ย่อมมีเอี่ยวกับผลประโยชน์มากกว่าจะทำเพื่อประโยชน์ของบ้านเมือง

 เอ....(ครุ่นคิด)

 อันที่จริง พอมาวิเคราะห์มันเป็นปกติที่ นักการเเมือง จะต้องมีเอี่ยวกับผลโยชน์

เพราะหน้าที่ของนักการเมืองก็คือ "จัดสรรผลประโยชน์" ให้กับคนในรัฐ

ดังนั้น หากเราจะพูดว่า 

การเมืองเป็นเรื่องของผลประโยชน์ จึงไม่ใช่คำตัดพ้อต่อว่าแต่ประการใด

การจัดสรรผลประโยชน์ที่ดี ทำให้คนในชาติไม่ทะเลาะกันรุนแรง 

แม้เรื่องราว ระหว่าง สี สอง สี หรือ หลายๆสี จะมองดูคาราคาซังและซับซ้อนในเรื่องอำนาจ

แต่ถ้ามองในมิติ "มันเป็นธุรกิจ" แล้ว

เราอาจเข้าใจหลายอย่างได้ทะลุปุโปร่ง มากขึ้น

 

5. 

 ในมิติการมองโลกแบบศิลปิน เพื่อที่จะสร้างสรรค์ผลงานศิลปะที่ออกมาขับกล่อมจิตใจ

ให้ทั้งตัวศิลปินเอง และ ผู้เสพงาน 

เราจำเป็นต้องยืนอยู่คนละมุมกับ มิติการมองโลกแบบนายทุน

(อาจที ศิลปินและนายทุนอาจสามารถเป็นคนๆเดียวกันได้ ) 

 

 

 มิติแบบศิลปิน อาจมองการเมืองแบบใส่อารมณ์

เหมือนการวาดภาพ เสียดสีการเมือง 

เหมือนนักเขียนการ์ตูนการเมืองที่ต้องเขียนมุขประชดประชัน ทุกวันเพื่อลงหนังสือพิมพ์

เหมือนนักกวีที่ ร่าย นิราศ ออกมาฟุมฟายสภาพบ้านเมือง ในแต่ละยุคสมัย

 

มิติของนักเศรษฐศาสตร์  นายทุน  ที่มองการเมือง เสริมด้วยตัวเลขนั้น

อาจเป็นมุมมองที่ชัดเจน และ เข้าถึงสถานการณ์มากกว่าก็เป็นได้

 

สายตาของนายทุน ที่มองงานศิลปะเพื่อตีเป็นมูลค่า เพื่อที่จะนำไปค้าขาย

สายตาที่สะกดอารมณ์แบบศิลปินไม่ให้พุ่งพรวด 

สายตาที่เหมือนจะเย็นชา แต่อาจเป็น

สายตาที่เที่ยงธรรม?.................................

 

เขียนเสร็จแล้วมองไปที่หัวบล็อคของตัวเอง

อืม......นะ 

 

 .................................................................................................


edit @ 7 Dec 2009 18:35:26 by คาโตเน่

"ความพยายามที่จะต่าง" เป็นที่หลบภัยเพียงชั่วครู่ชั่วคราวเท่านั้น

เพื่อหนีจากสนามแข่ง "ปริมาณ" และ "คุณภาพ"

...........................................................................................

แล้วเขาก็ค้นพบว่า 

หากยึดเอาความต่างเป็นสรณะ ก็มิอาจหลุดพ้น

เพราะความต่างเป็นกับดักอีกประเภท 

ความพยายามที่จะต่างแบบไม่ได้ระวัง

จึงกลายเป็นสิ่งไร้ค่า

ไร้ซึ่งปริมาณที่พอเหมาะ และ คุณภาพพอดี

ไร้วัตถุประสงค์ ไร้เจตจำนงค์ในตัวมันเอง เพียงเพื่อที่จะ "ต่าง"

............................................................................................

เขาจึงพยายามทำตัวให้กลมกลืน

เปิดรับ

เรียนรู้ว่า ความแตกต่าง นั้น แท้จริงแล้วเป็นอย่างไร

เขาสงสัย   จำเป็นต้องละทิ้ง

สิ่งที่เป็นเหมือนอัตลักษณ์ และ กะลาครอบอันโง่เขลา ในคราเดียวกัน หรือไม่? 

........................................................................................... 

แล้วเขาก็ค้นพบ

ความแตกต่างมิใช่สิ่งที่มีแก่น

ความต่างเป็นเพียง มีด ซึ่งแบ่ง จำแนก ของสิ่งหนึ่ง ออกจาก ของอีกสิ่งหนึ่ง

สิ่งใด   ที่ถูกเรียกว่า สิ่งที่แตกต่าง

ผู้ใด  ที่ถูกเรียกว่า  ผู้ที่แตกต่าง

แท้จริงแล้ว คือ การถูกแบ่งแยก ออกจากคนหมู่มาก

ความต่าง จึงไม่ใช่ คุณสมบัติที่แท้

แต่เป็นคุณสมบัติแห่งการจำแนก โดยคนสังเกตการณ์ 

 

............................................................................................

 

กลางดึกคืนหนึ่ง

คนๆหนึ่ง พยายามจะละซึ่งความต่าง

แต่เขายังเก็บบางอย่างไว้ 

 

ความแตกต่าง ที่เพียรทำอย่างประณีตบรรจงนั้น

อย่างลุ่มลึก

เพื่อที่จะ 

เคารพในผู้อื่น

และเคารพตัวเอง

จากภายใน


edit @ 7 Dec 2009 18:37:00 by คาโตเน่