friend

 

 

จากปากคำเพื่อนคนหนึ่ง เล่าถึงเพื่อนสนิท...ในมุมมองที่เราไม่รู้

ความเศร้าใจเริ่มเกาะกุม

เพราะความห่างเหินกัน เพราะแต่ละคนต่างไม่มีเวลาว่าง?

หรือเพราะเราไม่มีคุณสมบัติของความเป็นเพื่อนที่ดีพอ ให้แกปรับทุกข์

ถึงได้ยินเรื่องทุกข์ใจของแก จากปากเพื่อนอีกคน

เมื่อเรื่องนี้หลุดออกจากปากมัน

 มันพยายามไม่พูดต่อ

เรารี่ตามองเพื่อนทีอยู่ตรงข้าม

 พูดมาเหอะ กูอยากรู้ จนป่านนี้ อุตส่าห์มาถึงที่นี่ ยังจะมีความลับอะไรกันอีกหรือ

................................................................................................................................................

ก็ใช่ว่าจะเป็นความลับที่ลึกซึ้งอะไรมากมาย

แต่ก็ต้องโทรไปหามัน

เออ เรื่องแก กูรู้แล้วนะ

.

.

.

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร

กูไม่ได้เป็นผู้พิพากษา มาตัดสินแก แค่บอกว่ารู้อะไรมาจากเพื่อนอีกคนบ้าง

กูไม่ได้จะคาดคั้นเอาคำตอบอะไรจากแกแค่สงสัย แล้วก็ถาม

บอกมาเถอะ ตามแต่แกพร้อมจะบอก

.......................................................................................................................................................

ถึงไอ้เพื่อนเวร 

แกชอบหลงรักกับความเศร้า

หล่อหลอมมันจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของบุคลิก

กูไม่ชอบคนพรรค์ซะด้วย

กูชอบบิ้วคน

ความวุ่นวาย สับสน อย่างน้อยมันก็ดีกว่าอาการซึมเศร้า

.

.

.

เอาเถอะ เอาเถอะ

ถ้ามันเป็นส่วนผสมของตัวตนแก

กูไม่คิดจะเปลี่ยน

จะเป็นอีกส่วนผสมนึงให้แกก็แล้วกัน

 

edit @ 4 Feb 2008 14:09:39 by คาโตเน่